iHOY : Internet of Holistic Overture displaY

> Biodigital

About

การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลมาช่วยในการเกษตรอุตสาหกรรมยังมีน้อย โดยเฉพาะการศึกษาสัตว์เศรษฐกิจที่เป็นสัตว์น้ำ เทคโนโลยีดิจิทัลสามารถช่วยเก็บข้อมูลและวิเคราะห์ผลกระทบของปัญหาในเรื่องของน้ำเสียและคุณภาพสิ่งแวดล้อมโดยใช้หอยมุกน้ำจืดเป็นเครื่องมือชี้วัดคุณภาพของน้ำ ซึ่งปัจจุบันมีการปนเปื้อนสารเคมีในสิ่งแวดล้อมทั้งที่เป็นสารกำจัดศัตรูพืช หรือน้ำที่มีการปนเปื้อนจากโรงงาน โรงพยาบาลและชุมชน หอยมุกน้ำจืดเป็นหอยสองฝาที่มีเปลือกหนาสามารถสร้างมุกได้ มีประโยชน์ในด้านต่างๆ เช่น เครื่องประดับ อาหาร ยารักษาโรค นอกจากนั้น ยังมีบทบาทที่สำคัญในระบบนิเวศ เนื่องจากลักษณะการกินอาหารแบบกรอง (filter feeding) ทำให้ตะกอนและสร้างอินทรีย์ที่อาศัยอยู่โดยรอบจะถูกกรอง เกิดการหมุนเวียนของแร่ธาตุในระบบนิเวศ นอกจากนี้หอยสองฝายังเป็นตัววัดทางชีวภาพ (bioindicator) ของสิ่งแวดล้อมทางน้ำ (สุชาติ และคณะ, 2538; อุทัยวรรณ, 2557; Pechenik, 2014) มีการศึกษาพฤติกรรมของหอยเชลล์ Scallops Chlamys islandica ในสภาวะแสงในเวลากลางวันและกลางคืนโดยการติดเซนเซอร์ไว้ที่ฝาหอย พบจังหวะต่างๆ ของการเปิดฝาหอย (Tran และคณะ, 2016) นอกจากนี้ยังมีไบโอเซนเซอร์ในรูปแบบต่างๆ ที่เป็นเครื่องมือ เช่น การตรวจจับโดยใช้เอนไซด์ การใช้แสงตรวจจับ การตรวจจับโดยใช้นาโน การใช้เมตตาโบไลท์ เช่น กลูโคส แลคติค กลูตาเมต ทั้งนี้การใช้เซนเซอร์กับหอย หรือการใช้หอยเป็นตัวไบโอเซนเซอร์เองยังไม่มีการศึกษามากนัก ดังนั้นจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งเพื่อการศึกษาในเรื่องของเซนเซอร์ประเภต่างๆ ที่เหมาะสม โดยสามารถนำข้อมูลจากเซนเซอร์ไปช่วยในการวิเคราะห์ให้เป็นประโยชน์ในด้านการเกษตร หรือ สิ่งแวดล้อมในอนาคต โดยจะศึกษาข้อมูลพื้นฐานทางชีววิทยาของหอยสองฝา รวมถึงพฤติกรรมการกินของหอย และดูการสะสมว่าสารเคมีไปอยู่ส่วนไหนบ้างของร่างกาย ซึ่งเป็นการศึกษาด้านกายภาพ ในส่วนนี้จะศึกษาความเป็นไปได้ของการใช้หอยเป็น Biosensor เพื่อเป็นตัวชี้วัดคุณภาพของน้ำ

Team

  1. ดร.สุกัลยา  ตันติวิศวรุจิ หัวหน้าโครงการ
  2. รศ.ดร.วีระศักดิ์ ที่ปรึกษาโครงการ
  3. ดร.โอภาส ตันติฐากูร นักวิจัย
  4. นาย โพธิวัฒน์ งามขจรวิวัฒน์ ผู้ช่วยนักวิจัย
  5. นาย วเรศ จันทร์เจริญ ผู้ช่วยนักวิจัย
  6. ผศ.ดร. สกล ธีระวรัญญู เลขานุการโครงการ